Opvoeding 
Elk zien aign
Elk zien aign
Elk zien aign?
Elk zien aign?
"Elk zien aign?" zei mijn Groningse tante Wies altijd. Om aan te geven dat ieder maar moest (mogen) doen zoals hij het goed of prettig vond. Of hoe hij daarin was opgevoed. Dat ieder zich maar druk moest maken over eigen zaken. Ze was een wijze vrouw en heel vaak vonden we dat ze gelijk had. Maar als ik deze uitspraak nu eens leg op de huidige ontwikkelingen in de maatschappij dan weet ik het nog even niet zo net.
Opvoeding is: je bemoeien met je kind, voorleven hoe het moet. Ouders van nu, ouders in andere culturen: veel ouders zijn het lang niet altijd gewend te praten met hun kind, met ze te spelen, te zeggen hoe het moet, wat mag en wat niet en waarom dat zo is. De tolerantie voor wie anders is of doet dan wijzelf, neemt keihard af. Niet zonder reden. Maar er wordt verzuimd effectief te reageren met meer aandacht en tijd en onderwijs dat kleinschalig genoeg is en voldoende middelen heeft.
In de tijd van mijn ouders waren de moeders vaak meer thuis. Zij leerden hun kinderen praten, speelden met ze, leerden hen ondertussen de fijne kneepjes van huishouden, van waarden en normen, waar de vaders, als ze het vlees kwamen snijden, nog een klein schepje bovenop deden. En als moeder druk was met de was, dan was er altijd wel een buurman of oma, de melkboer en de bakker of de overbuurvrouw die je vertelden dat je niet zo lelijk moest doen tegen je kleine broertje. Of dat je je rommel in de vuilnisbak moest gooien of zo lang in je zak stoppen tot je thuis was, in plaats van het op straat te gooien. Kortom: je werd ook door de buurt opgevoed. In het engels hebben ze daar de term voor: 'It takes a village to raise a child'. De ouders van nu zijn ook al vaak opgegroeid in kleinere gezinnen, in lossere gemeenschappen. Er was minder tijd om door te geven hoe je moet opvoeden.
Doordat nu meer ouders veel werken, de gemeenschappen niet meer zo hecht zijn, iedereen zich, in de tegenwoordige hausse van geweld, angstig alleen nog maar met zijn eigen zaken bemoeit, komen er open plekken in het opvoedingsgebied. Jeugd raakt meer los geslagen.
In de Nederlandse plattelandscultuur, bij diverse allochtone groepen, is men wel veel thuis maar kom je tegen dat men niet bekend is met hoe een kind leert spreken, dat het belangrijk is dat je met je kind speelt. Dat je je bemoeit met je kind om hem voor te leven hoe het hoort.
Ik heb het gezien in het heerlijke boerendorp waar ik toen woonde: mijn buurjongetje van 3 ging veel met opa het land op, veilig vastgebonden op de tractor. Zijn spel bestond dagelijks uit op een kistje over het erf schuiven, brommend: 'heuen, heuen, heuen' (hooien). Hij praatte weinig anders dan dat. Opa deed dat ook niet. En in de tijd dat ik er de peuterspeelzaal leidde, kwamen ouders hun kind brengen en zeiden me "oh, je hoeft niet met hem te praten, hoor, hij kan toch nog helemaal niks zeggen."
In de familie van mijn Turkse pleegdochter hadden de kinderen geen speelgoed, er werd ook niet door volwassenen met hen gespeeld. De meisjes groeiden op in de keuken en leerden er zo vroeg mogelijk helpen bij alle huishoudelijke bezigheden (mijn dochter kan dus geweldig goed huishouden!) Ze moesten hun mond houden want moeder was met tante en de buurvrouwen aan het praten. Toen ik voor de jongetjes eens een garage met autootjes meebracht, hadden ze dat nog nooit gezien en deden er aanvankelijk niets mee dan met grote ogen naar kijken. Tot ik er samen met hen mee ging spelen.
Een zandbak? Wat moest je daar nou? Maar als ik 10 minuten bezig was met een zandkasteel maken, zat de zandbak vol met kinderen.
Daarom geloof ik dat het goed is dat al die opvoedprogramma's op tv er zijn, dat de minister wil dat er cursussen komen waarin je als ouders kunt leren opvoeden, praten met je kind, spelen met je kind, leert dat het belangrijk is dat je het liefkoost en knuffelt en hoe en waarom dat alles hoort bij kinderen hebben.
Zulke cursussen worden gegeven door Icare, er zijn VVE projecten voor anderstalige ouders en ook de ASKA kinderopvang biedt (in november en maart) korte cursussen aan over spelontwikkeling, taalontwikkeling, motorische ontwikkeling, maar ook over hoe je beter communiceert met je kind waardoor het opvoeden leuker wordt.
Boukje Landsman
"Elk zien aign?" zei mijn Groningse tante Wies altijd. Om aan te geven dat ieder maar moest (mogen) doen zoals hij het goed of prettig vond. Of hoe hij daarin was opgevoed. Dat ieder zich maar druk moest maken over eigen zaken. Ze was een wijze vrouw en heel vaak vonden we dat ze gelijk had. Maar als ik deze uitspraak nu eens leg op de huidige ontwikkelingen in de maatschappij dan weet ik het nog even niet zo net.
Opvoeding is: je bemoeien met je kind, voorleven hoe het moet. Ouders van nu, ouders in andere culturen: veel ouders zijn het lang niet altijd gewend te praten met hun kind, met ze te spelen, te zeggen hoe het moet, wat mag en wat niet en waarom dat zo is. De tolerantie voor wie anders is of doet dan wijzelf, neemt keihard af. Niet zonder reden. Maar er wordt verzuimd effectief te reageren met meer aandacht en tijd en onderwijs dat kleinschalig genoeg is en voldoende middelen heeft.
In de tijd van mijn ouders waren de moeders vaak meer thuis. Zij leerden hun kinderen praten, speelden met ze, leerden hen ondertussen de fijne kneepjes van huishouden, van waarden en normen, waar de vaders, als ze het vlees kwamen snijden, nog een klein schepje bovenop deden. En als moeder druk was met de was, dan was er altijd wel een buurman of oma, de melkboer en de bakker of de overbuurvrouw die je vertelden dat je niet zo lelijk moest doen tegen je kleine broertje. Of dat je je rommel in de vuilnisbak moest gooien of zo lang in je zak stoppen tot je thuis was, in plaats van het op straat te gooien. Kortom: je werd ook door de buurt opgevoed. In het engels hebben ze daar de term voor: 'It takes a village to raise a child'. De ouders van nu zijn ook al vaak opgegroeid in kleinere gezinnen, in lossere gemeenschappen. Er was minder tijd om door te geven hoe je moet opvoeden.
Doordat nu meer ouders veel werken, de gemeenschappen niet meer zo hecht zijn, iedereen zich, in de tegenwoordige hausse van geweld, angstig alleen nog maar met zijn eigen zaken bemoeit, komen er open plekken in het opvoedingsgebied. Jeugd raakt meer los geslagen.
In de Nederlandse plattelandscultuur, bij diverse allochtone groepen, is men wel veel thuis maar kom je tegen dat men niet bekend is met hoe een kind leert spreken, dat het belangrijk is dat je met je kind speelt. Dat je je bemoeit met je kind om hem voor te leven hoe het hoort.
Ik heb het gezien in het heerlijke boerendorp waar ik toen woonde: mijn buurjongetje van 3 ging veel met opa het land op, veilig vastgebonden op de tractor. Zijn spel bestond dagelijks uit op een kistje over het erf schuiven, brommend: 'heuen, heuen, heuen' (hooien). Hij praatte weinig anders dan dat. Opa deed dat ook niet. En in de tijd dat ik er de peuterspeelzaal leidde, kwamen ouders hun kind brengen en zeiden me "oh, je hoeft niet met hem te praten, hoor, hij kan toch nog helemaal niks zeggen."
In de familie van mijn Turkse pleegdochter hadden de kinderen geen speelgoed, er werd ook niet door volwassenen met hen gespeeld. De meisjes groeiden op in de keuken en leerden er zo vroeg mogelijk helpen bij alle huishoudelijke bezigheden (mijn dochter kan dus geweldig goed huishouden!) Ze moesten hun mond houden want moeder was met tante en de buurvrouwen aan het praten. Toen ik voor de jongetjes eens een garage met autootjes meebracht, hadden ze dat nog nooit gezien en deden er aanvankelijk niets mee dan met grote ogen naar kijken. Tot ik er samen met hen mee ging spelen.
Een zandbak? Wat moest je daar nou? Maar als ik 10 minuten bezig was met een zandkasteel maken, zat de zandbak vol met kinderen.
Daarom geloof ik dat het goed is dat al die opvoedprogramma's op tv er zijn, dat de minister wil dat er cursussen komen waarin je als ouders kunt leren opvoeden, praten met je kind, spelen met je kind, leert dat het belangrijk is dat je het liefkoost en knuffelt en hoe en waarom dat alles hoort bij kinderen hebben.
Zulke cursussen worden gegeven door Icare, er zijn VVE projecten voor anderstalige ouders en ook de ASKA kinderopvang biedt (in november en maart) korte cursussen aan over spelontwikkeling, taalontwikkeling, motorische ontwikkeling, maar ook over hoe je beter communiceert met je kind waardoor het opvoeden leuker wordt.
Boukje Landsman